Ik vind het lastig als dingen niet lekker lopen.
Gedoe op mijn werk. Een situatie thuis. Irritatie met de kinderen. Een puber die een keuze maakt waar ik zelf anders in zou staan. Of gewoon onrust in mezelf.
Mijn eerste neiging is dan vaak: wat kan ik doen om dit op te lossen?
Ik wil bijsturen, duidelijkheid krijgen, herstellen. Liefst zodat het daarna ook weer goed voelt.
Alleen: dat lukt niet altijd.
Sommige dingen zijn er gewoon. Sommige gevoelens ook.
En juist daar oefen ik de laatste tijd veel mee: niet meteen iets hoeven doen. Niet direct oplossen, veranderen of wegduwen. Maar eerst erkennen: dit is wat er nu is.
Dat klinkt simpel, maar voor mij is het dat niet.
Want juist als ik spanning voel, komt mijn behoefte aan controle snel naar voren. Dan wil ik grip. Terwijl ik eigenlijk heel andere dingen belangrijk vind: verbinding, rust en stabiliteit.
Dat botst soms.
Want verbinding vraagt niet altijd om een oplossing. Soms vraagt het om luisteren.
Rust betekent niet dat alles om mij heen rustig moet zijn.
En stabiliteit zit misschien ook in het vertrouwen dat ik niet alles hoef vast te houden.
Ook in mijn coaching kom ik dit tegen. Hoe lastig het kan zijn om iets wat niet prettig voelt toch even ruimte te geven. Niet om erin te blijven hangen, maar om te voelen wat er eigenlijk gebeurt.
En dan pas te kijken:
Wat heb ik nu nodig?
Wat vind ik belangrijk?
En hoe wil ik hiermee omgaan?
Ik oefen daar zelf ook nog volop mee.
Niet alles hoeft meteen anders.
Soms mag iets er eerst gewoon even zijn.